| تبليغات | X |
من از قبیله ی لبخندم . از اهالی احساس.از ساکنین صبح.از تبار
غزلهای لبریز.از نژاد سپیده.از همان لحظه ی زیبای تپیدن دل.از همان
دقایق سرشار عاشق شدن.از فرصت لطیف پرواز.من از مرز رویا می
آیم .با سبدی از عطر اقاقی در دست.با کوله باری از صبح بر پشت.با
قدمهایی به وسعت سادگی.با دستانی که عاطفه را می فهمد.چشمانی که
مهربانی را می نوشد و صدایی به رنگ احساس.من از آنسوی گل سرخ
می آیم تا شما را به مهمانی آسمان دعوت کنم. تا شما را از آینه لبریز
نمایم.من همانم . همان بی بها نه ترین بها نه برای بودن.همان شرقی
ترین فرصت آغاز.من همانم . همان اتفاق خوب افتادن سیب.همان
لحظه ی رنگین طلوع غزل.همان دقیقه ی زیبای دچار .
آری من همانم
همان
یعنی
........عشق
ای شب
ای عروس سیاهپوش آسمان که بهر تار گیسوانت ستاره میبندی و
ماه را به گردنت می آویزی
دوستت دارم آن هنگام که برای مردم شهر لا لایی میخوانی.
دوستت دارم آن هنگام که در من حسی شاعرانه بر می انگیزی تا
قلم در دست بگیرم و روی سطور دفترم از تو
و از فردایی که در راه است بنویسم.
دوستت دارم..............
انتظار آبی ترین روزها را میکشم.
نباید شکست خورده و مغلوب و با بغضی در گلو از پشت پنجره غروب آفتاب
را نظاره گر باشم.
نباید در حسرت شهد شیرین زندگی
ثانیه ها را به ساعتها تبدیل کنم
و بی آرزو خواب فردا ها را ببینم.
اگر چه رو به رویم دریچه ایی هست که حتی کلیدش را
سهم من ندانسته اند.
اما در برابر طوفان حوادث
فقط میتوانم بر شانه های خسته ی خود تکیه کنم تا زمین
صدای شکستنم را نشنود.
برای رهایی پر پروازی ندارم
اما احساسم زیر گوشم آهسته میگوید:
((فردا همان رویایی است که دیروز به یادش بودی))
.......................
با عشق تو متولد میشوم و تا شامگاه از نبودنت می سوزم و می سازم.
اگر باشی از وجودت جان میگیرم
با نفست زندگی میکنم و با خنده ات آرزوهایم را به فراموشی می سپارم.
به اندازه ی تمام ستاره های آسمان دوستت دارم.
همان ستاره هایی که شبهای خلوتم را نظاره گر بودند.
...................
( فرا رسیدن ماه پر خیرو برکت رمضان به همه تون مبارک. عبادتهاتون قبول باشه . یادمون باشه همه ی دوستامون رو دعا کنیم ....)
