چند وقت پیش بودم تهران...چه هوای داغی داشت...هم از هوا کلافه بودم هم از شیطتنهای این وروجک خسته شده بودم...جالب اینکه با اون هوای داغ ۳ بعد از ظهر رفته بودیم بیرون.نتیجه اش هم طپش قلب و افتادن فشار بود.مجبور شدم کل بازار یه بطری آب معدنی بگیرم دستمو قلپ قلپ بزنم بالا...

دیدن عزیزام کلی فاز داد بهم.دلم براشون یه ذره شده بود.اونام خیلی تحمل کردن منو با شیطونیهای این حسام خان.نمیدونم چرا اینجوری شده بود؟ از در و دیوار بالا میرفت...انگار توو عمرش نه اسباب بازی دیده بود و نه خوردنی خورده بود.شانس آوردم مامانم همرام بود کمکم کنه و گاهی ببردش بیرون تا من یه کمی استراحت کنم....

یه هفته تموم شد و موقع برگشت رسیده بود.بلیط قطار داشتیم.معمولا شب حرکت میکردیم ولی ایندفعه بلیط روز رو گرفتیم تا چشم اندازهای زیبای مسیر رو ببینیم.قطار که راه افتاد داشتیم کباب میشدیم بس که گرم بود.سیستم تهویه و خنک کننده مشکل داشت.مجبور شدم نجره ها رو باز بزاریم.هر چی پنجره رو میکشیدیم پایین دوباره میپرید سرجای خودش.یه بطری آب معدنی گذاشتیم تا وایسه سرجاش و بالا نره.چه سرو صدایی میومد تووووو.از یه طرف گرما از یه طرف سرو صدا....وارد تونل که میشد انگار راه نفسم بسته میشد...

چشمم همش به بیرون بود تا زودتر از استان تهران رد شیم و به یه ابادی٬ سرسبزی ٬چیزی برسیم..تا اونجا که همش کویر بود و بیابون.یه دو سه ساعتی طول کشید تا ورامین و گرمسار و چند جای دیگه رو رد کنیم...گفتیم یه کم بلوتوث بازی کنم بلکه از این حال و هوای خفقان گرفته در بیام که از خوش شانسی من باطری گوشیم خالی شد..

به مازندران که رسیدیم همه جا سبز شد..هوا خنک شد...کوهها چقدر قشنگ بودند...با عظمت و پر غرور...وشیده از درختهای سر به فلک کشیده و سبز..هوا هم خیلی خنک شد...انگار قطار هم جون گرفته بود..افتاده بود توو سرپایینی و هی میگازید....

قطار سوت میکشید و میرفت و من نگاهم از اون بالا به جاده بود..ماشینها اندازه ی یه ماشین اسباب بازی بودن....ماشین بزرگها که انگار دوخته شده بودن به جاده...اصلا راه نمیرفتن....

بالاخره رسیدیم به شهرمون....بارون نم نم میبارید و من تند تند نفس میکشیدم....روحم تازه شده بود...تا سه روز هوای اینجا بارونی بود...من دلم میسوخت برای اونایی که مجبور بودن ریه هاشونو از اون هوای کثیف پر کنن....البته اونام عادت کردن...همونجور که من با دریا و جنگل و کوه دوستی دیرینه ایی دارم....

از میزبانهای عزیزمم ممنونم...امیدوارم بتونم براشون جبران کنم....آخ یادم رفت از شهر بازی بگم.یه شب رفته بودیم شهر بازی سه راه بسیج...منی که یه ده سالی میشد سوار هیچ وسیله ایی نشده بودم از ترس نمیدونم چرا اونشب دلم میخواست همه ی وسیله هارو امتحان کنم.اصلانم نمیترسیدم...کلی حال داد اونجا....کشتی صبا...چرخ و فلک...ترن خانواده...چقدر دوست داشتم ترن هوایی هم سوار شم ولی همراه نداشتم....این یه دونه به دلم موند....ایس پک یواشکی هم خیلی چسبیدددددد....

پ.ن.۱) ولادت آقا امیرالمومنین رو به همه تون تبریک میگم..مخصوصا به باباهای خوب و نازنین مثل بابای من...بابای تو...بابای فاطمه که از همینجا دستش رو میبوسم و میگم که خیلی مخلصیم...

پ.ن.۲) شقایق منم بالاخره اومدو خبر سلامتیشو داد...من بازم براش آرزوی خوشبختی میکنم...

دلم میخواست امروز عصر که رفتم خونه٬ نامه اش افتاده باشه پشت در....همون نامه ی قشنگی که تمبرش یه گل شقایقه....اما نه از این شقایقهای معمولی که هر جایی پیدا میشه...یه شقایق وحشی...یه شقایق تبدار....یه شقایقی که سیاهی وسطش واقعا سیاه و داغش اونقدر داغه که هیچ شبنمی نمی تونه خنکش کنه.....

دلم میخواد نامه اش خیس باشه..خیس خیس....بوی بارون داشته باشه و رنگ بال خیس گنجشکها...رنگ شمال....رنگ اون روزایی رو داشته باشه که زیر بارون میموندیم...چتر نداشتیم اما فرار نمیکردیم و میموندیم و با تمام وجود٬با تمام خوشبختیهامون سرما میخوردیم.......

دلم میخواد نامه اش رسیده باشه..فقط همین..حتی اگه هیچی توش ننوشته باشه...میتونم حدس بزنم که چی میخواست بگه....

کاش به جای همه ی این حرفها فقط واسم یه گل شقایق بفرسته....راستی چرا برام نامه نمیده؟؟نکنه یادش رفته ما با هم دوست بودیم؟؟به خدا خیلی وقته که ما باهم دوستیم..خیلی وقت....

شاید از اولین روزی که پروانه ها پرواز کردند....یا اولین روزی که بارون اومد..نمیدونم شایدم اولین روزی بود که بهار شد....اولین روز آسمون...اولین روز دل.....ما اونقدر باهم دوست بودیم که همه ی دنیا بهمون حسودیشون میشد..همه ی دنیا....

حیف که فقط نمیدونم اسم دوستم چی بود...ولی مثل اینکه از اولشم اسمشو نمیدونستم...مهم نیست...دوست من خودش بهترین اسمه....

کاش به جای همه ی اینا یه عکس ازش داشتم که هروقت دلم براش تنگ میشد به عکسش نگاه میکردم....اما حیف...حتی نمیدونم چه شکلیه.....آخه هیچوقت ندیدمش...نشونیشم از اول نداشتم...ولی مطمئنم که خیلی با هم دوست بودیم...

مطمئنم که اون هست....یه جایی اون دورها یا شاید یه جایی همین نزدیکی ها...شاید اسممو بلد نیست...شاید نشونیمو گم کرده....شاید....

خدا کنه امروز عصر که رفتم خونه.......

پ.ن.۱) از دفتر انشا سال سوم دبیرستان.....موضوع انشا:نامه ایی به بهترین دوست....

پ.ن.۲) دلم واسه شقایقم خیلی تنگ شده....عجیب دلم هواشو کرده....دوشنبه ها چقدر دلگیر شده...کاش یه خبری....چیزی....

باید گاهی توو چشمام خیره شی تا..بدونی چقدر غمگین و خستم....نمیدونم دخیل دلخوشیمو به چشمای کدوم آیینه بستم.....

یه دنیا خاطره توو کوله بارم منو از زندگی مایوس کرده....شبای بی چراع زندگیمو پر از تنهایی و کابوس کرده.....

توو نور روشن روزهای بعدی ..همون روزایی که آیینه وارن....همون روزای خوشرنگ دل انگیز.....که توو آغوششون پروانه دارن...

تو میتونی منو آشتی بدی با شبای روشن ستاره بازی....تو میتونی کنار من بمونی...تو میتونی منو از نو بسازی....

تو میتونی با یه لبخند شیرین بدی های منو آسون ببخشی...میتونی به کویر خشک قلبم تو به آهستگی بارون ببخشی.....

پ.ن.۱) تو میتونی.....

پ.ن.۲)یک هفته مفقود میشویم......`

پ.ن.3)شاعرشو نمیدونم....اما مانی رهنما خونده...دارم با این آهنگ زندگی میکنم...