قبلنا دوست داشتم فراوون.شاید مدرک تحصیلیت به دلم نشسته بود شایدم زندگی ساده و بی شیله پیلت....کم کم از چشام افتادی.فکر کنم چهره ی نازیبات برتری پیدا کرد به دل مهربونت....به معرفتت....

کم کم پشت سرت بد گفتم...همرنگ جماعت شدم....چقدر از عقیدم دفاع میکردم جلوی دیگران...تا یکی میگفت تو خوبی من هزار تا دلیل میاوردم واسه بد بودنت....نمیدونم اصلا از کجا این حرفها رو یاد گرفته بودم!!! من سرم به زندگیم گرم بود و کاری به بقیه نداشتم....

حالا میبینم همه ی مردم شدن امامزاده و سید و سالار و سبز!!!! فکر میکردم برتری داره به تو....شاید چون چهرش قشنگتر بود..شاید چون تکیه گاهش یه مرد بیست میلیونی بود...شایدم چون شعارش حرفهای از جنس دیگه بود.....

نشستم پای حرفهاتون..بحث و مجادلتون....تو اومدی دلیل و مدرک آوردی و اون چیز چیز کرد...نفسش به شماره افتاد من انگار صدای قلبش رو میشنیدم....گفتن تو بد برخورد کردی و اون مدارا کرد....تو اهانت کردی و اون خشمش رو قورت داد....

روزهای بعدشم سراپا گوش بودم...همه جا حرف تو بود و اون....دلم یه جورایی جسارت تو رو دوست داشت....از اینکه خودت بودی و پشتت هیچکس نبود.....احساس میکردم اون اومده واسه سرپوش گذاشتن روو گند کله گنده ها.....

تا دیشب.....

چه چیزهایی که ندیدم!!!!! همه سبز!!!!یک در میون دختر و پسر ..دست توو دست هم.......دور میدون...صدای باند ماشین ها بلند...برف پاک کن ها با تبرک سبز میرقصدند!!!!!! گشت ارشاد تماشا میکرد!!!

میگن هر شب توو شهرک غرب عروسیشه!! اول شام و بعد بزن و بکوب!!!!دیشب هم که توو استادیم شده بودن ش *ا*ه و ف*ر*ح !!!!!

امشبم که توو شهر خودمون میگشتم دیدم میدون اصلی رو بستن و جلوی ستاد سبز ها بزن و بکوبیه که نگووو!!!!!!

اینه مملکتی که اون میخواد بسازه؟؟آزادی!!!!! یعنی این؟؟؟ سینماها رو که به گند کشیدن و هر غلطی میخوان میکنن !!!کوچه ی مامان اینا که شده فیلم س.....

متاسفم... 

....نازنین من

(همیشه این نقطه چین ها به دادم میرسند...)

همه تاریکی بود و سیاهی هر چه که بر دلم نشسته بود.....همه تلخی بود و تندی هر حرفی که یادم مانده بود.....همه ی حس های قشنگ و نارنجی من _همان حس های پاییزی ام که  عاشقانه دوستشان دارم_از وجودم رفته بود.

دلتنگ بودم و بهانه ی دلتنگی هایم را گم کرده بودم.....دلم همه را میخواست ولی هیچکس را نمیخواست!!!!!

هیچ چیز آرامم نمیکرد.....نه نفس کشیدن در هوای پاک اردیبهشت.....نه قدم زدن زیر باران های بی وقفه ی شمال.....نه فال حافظ و تفسیر زوری اش به نفع خودم....

بزرخ عجیبی بود..... من بودم و تاریکی مطلق...شب...ظلمت.....

پاره کرده بودم هر رشته ایی که مرا به نور متصل می کرد..به عشق...به دوست داشتن......

تو مثل همیشه از راه رسیدی و پاک کردی هر چه زنگار که نشسته بود بر دلم....تو مثل همیشه معجزه ایی از نور بودی در شب  تاریک من.....

آمدی و از مهربانی گفتی...شهادت دادی که پشت تاریکی نور است...یاد دادی که اگر ابرهای کینه را کنار بزنم جز خورشید مهر گستر هیچ نمیبینم....

باز" تو" شدی بهانه ی دوست داشتن......ایندفعه خورشید پشت ابر بهانه ایی شد برای از " تو" نوشتن.....

....نارنین من.....(باز باید به جای اسم قشنگت چند نقطه چین بگذارم تا هیچ انگشت اشاره ایی به سوی" تو" نشانه نگیرد و" تو" تا میتوانی مهربانی کنی.....)

پ.ن.۱) دلم میخواد زمین و آسمون آواره شن رو تک تک آرزوهام.....اما نگاه قشنگ  "تو" توو مسیر زندگی یه خراش کوچیکم بر نداره......

پ.ن.۲)تولدت خیلی مبارک بهاری ترینم......